Arjan916.nl - Race foto's

2011 LeMans 24h race

Woensdagochtend 8 juni 08.45u: nou, dag schat, dag kleine held, doei.
Met een kus neemt Rob afscheid van vrouw en kind nadat we onze bagage in mijn auto hadden geladen en een bakkie pleur naar binnen hebben gemikt.
Het was prima reisweer; niet al te hoge temperaturen en geen verblindend zonlicht.
Een rustige en aangename autorit naar het zuiden volgde.
Zowaar ook zonder noemenswaardig oponthoud, zelfs bij Antwerpen en Parijs konden we onze minutenvoorsprong op de TomTom tijd handhaven.
La Sarthe, Le Mans, een vertrouwd weerzien van een bekende omgeving waar ik enkele weken ervoor ook al was voor de testdag.
Voor goede vriend Rob was het na 2 jaar een aangenaam weerzien ndat hij vorig jaar noodgedwongen moest afhaken.
Bij aankomst op het circuitterrein werden we als vanouds keurig naar ons plekkie op de Maison Blanche camping gedirigeerd.
Onze plek lag dit jaar ietsje verder van de baan af, maar dat bleek achteraf wel zo comfortabel.
En een uitzicht op de baan vanuit je tent of vanaf een camperdak hadden we dit jaar toch niet nodig, de camper is immers ter ziele, en een beetje nachtrust kan ook geen kwaad.

De trainingen op woensdag en donderdag verliepen voorspoedig, waarbij ik enkele fraaie plaatjes heb geschoten zowel langs de baan als in de paddock.
Maar vooral het aangename weerzien met groepen bekenden was erg leuk.
De Nederlandse baanmarshalls, de bekende fotografen en uiteraard de DfH groupies.
Net als de kennismaking met 'nieuwe' autosportvrienden, op de camping en langs de baan.

De vrijdag boodt zoals gewoonlijk de mogelijkheid om een rondje pitstraat te doen alsmede een bezoekje aan het gehucht St.Saturnin, wat traditiegetrouw wordt overspoeld door Engelse supporters.
Inmiddels was de dag al ver gevorderd alvorens we naar het stadscentrum reden voor de rijdersparade.
Waar het ieder jaar dezelfde vermakelijke taferelen en plaatjes oplevert, en waarna we steevast een bezoekje brengen aan de locale pizzaboer (een absolute aanrader).

De start van de racedag werd voor mij een wat afwijkende invulling, de mogelijkheid om op de startgrid terecht te komen liet ik niet lopen.
En glipte door de controles heen en kon zodoende naar hartelust fotograferen op de startopstelling; de prachtige gridgirls, de rijders, de wagens, maar ook iconen als Henri Pescarolo, Jacky Ickx, Sir Stirling Moss, Jean Todt etc etc etc.
De start van de race beleefde ik dit keer vanuit de pitbox van RebellionRacing, het team waar de Nederlander Jeroen Bleekemolen voor uitkwam.
Een leuke ervaring om de spanning bij de monteurs en personeelsleden te zien en om de eerste pitstops van zeer dichtbij mee te maken.
Dit jaar boodt de start weinig chaos of spektakel, maar wat werd er hard gereden zeg.
Ondanks het verlies van zo'n 150 paarden voor de Audi's, waren ze bijzonder snel en samen met de Peugeots veruit dominant op de rest van het veld.
Totdat er geknaagd werd aan de Audi-boom; McNish viel uit door een gigantische crash onderaan de Dunlop brug en luidde daarmee de eerste lange safety car periode in.
Achteraf hoorden we wat de belangrijkste oorzaak was voor het ruim 1 uur durende oponthoud: de organisatie kreeg het voor elkaar om pas na 25 minuten een reparatievrachtwagen ter plekke te hebben om de gehavende vangrail te hertellen. Tja, het blijven Fransozen he.
Maar het kon dunnetjes over gedaan worden toen rond een uurtje of elf 's avonds de tweede Audi heftig crashte.
Gelukkig kon ook hier de rijder ongedeerd uitstappen.
De reparatieploegen daarentegen hadden d'r lesje nog niet helemaal geleerd, de safetycarperiode duurde nu maar liefst 2,5uur.
Dat de Fia en de ACO nu toenaderin hebben gezocht zou wel eens kunnen resulteren in een betere organisatie in zulke situaties, hoop ik.
Want mijns inziens kun je eenvoudigweg de reparatietrucks standby houden in de paddock, en in geval van crashes ze onder begeleiding van een safety car over de baan naar de onheilsplek kunnen laten rijden.
Dat scheelt een hoop oponthoud door de publiekszones en er kan sneller weer geraced worden.

Zondag 12 juni begon voor mij als een vrijdag de 13e en wel als één van de zwarte pagina's uit m'n autosportleventje.
Nadat ik om 3 uur 's nachts m'n slaapzak had dichtgeritst en de wekker 2 uurtjes later alweer z'n best deed mij wakker te maken ontdekte ik dat m'n meest waardevolle tas was gestolen !
Daarin zaten o.a. paspoort, rijbewijs, cash geld, pinpas, creditcard, klein fototoestel, groot fototoestel, lenzen, batterijen, oordoppen, etc etc
Maar bovenal m'n geheugenkaarten met m'n foto's . . . dus ook dit jaar geen foto's van het jaarlijks autosporthoogtepunt :(
Het materiaal is te vervangen, zij het met heel veel (papier)geduld, tijd en geld, maar mijn foto's met alle persoonlijke emoties er omheen ben ik kwijt en dat steekt het meest.
Dus weg zijn de plaatjes bij de Dunlopbrug met kersenrode remschijven, de gridfoto's, de foto's met alle helden, de sfeerplaatjes op de campings en de kermis, enzovoort enzovoort
Er is een gezegde dat luidt; 3 maal is scheepsrecht, ik hoop van harte dat ik het volgend jaar mag meemaken om thuis te komen van een probleemloze LeMans met vele fraaie foto's als aandenken.
Wie gaat er mee?


PS
De aangifte bij de Franse security en politie ging boven verwachting soepel en snel, mede dankzij onze locale vriend JeanClaude die me erbij vergezelde.
De aangifte en ambtenarij in NL daarentegen kostte behoorlijk veel tijd en geduld.
Hoe de financiele kant van het verhaal afloopt met de verzekeringsmaatschappij heb ik nog geen zicht op, wordt vervolgd.

PS2
Al binnen een week na het versturen van de benodigde (aangifte)documenten naar de verzekering stond het geld alweer op m'n rekening, waarvoor hulde.